Santa Maria di Leuca: waar twee zeeën elkaar ontmoeten

Er is iets magnetisch aan plekken waar het land ophoudt. Santa Maria di Leuca is precies dat: het uiterste puntje van de hak van Italië, de plek waar — zo zegt men al eeuwen — de Adriatische en de Ionische Zee elkaar ontmoeten. De Romeinen noemden haar De Finibus Terrae, "aan het einde van de aarde", en die naam zegt alles: hier kom je om je aan het einde van de wereld te voelen, in de mooiste zin van het woord.

Het heiligdom aan het einde van de aarde

Boven op de kaap staat het Santuario di Santa Maria De Finibus Terrae, al eeuwenlang een bedevaartsoord: volgens de traditie verdient iedereen die hier minstens één keer in zijn leven komt de zegen van het "finis terrae". Ernaast kijkt het grote plein uit over het blauw, vanaf een hoogte die je de adem beneemt.

Op een paar passen afstand maakt de vuurtoren — een van de belangrijkste van Italië, bijna 50 meter hoog op de kaap — het plaatje compleet: wit, eenzaam, geplant waar het land zich overgeeft aan de zee.

De monumentale waterval en de villa's

Vanaf het plein van het heiligdom daalt de monumentale waterval van het Acquedotto Pugliese af naar de haven: een watertrap, gebouwd om het eindpunt van het aquaduct te vieren. Hij wordt alleen bij speciale gelegenheden in werking gezet, maar is ook droog spectaculair, met zijn dubbele trap van bijna 300 treden.

Beneden aan zee vertelt de boulevard een andere kant van Leuca: die van de 19e-eeuwse villa's in eclectische stijlen — Moors, liberty, pagodes en torentjes — gebouwd door de Salentijnse burgerij voor de zomermaanden. Een wandeling bij zonsondergang langs deze excentrieke gevels is op zich al de stop waard.

De grotten en de boottocht

De kust rond Leuca is een kantwerk van zeegrotten — de Grotta del Diavolo, de Grotta Porcinara, de Grotta del Soffio en tientallen andere — door de twee zeeën uitgesleten in de loop van duizenden jaren. De beste manier om ze te zien is de klassieke boottocht vanuit de haven (in het seizoen vertrekken de boten doorlopend): een paar uur tussen rotswanden, kobaltblauw water en lichtspel in de grotten. Voor veel van onze gasten is het de mooiste herinnering aan hun vakantie.

De zeemeermin die Leuca haar naam gaf

En dan is er nog het verhaal dat wij het liefst vertellen: dat van de zeemeermin Leucàsia, die uit jaloezie een storm ontketende tegen twee jonge geliefden. De goden veranderden hen in de twee kapen die de baai omsluiten — Punta Mèliso en Punta Ristola — zodat ze voor altijd verenigd zouden blijven. Het is een van de mooiste legenden van Salento, en wie over de kaap wandelt, kan er onmogelijk niet aan denken.

Praktische tips

• Wanneer gaan: de late namiddag geeft het mooiste licht op de vuurtoren en de villa's, en de zonsondergang vanaf de kaap is onvergetelijk;
• Boottocht: vroeg in de ochtend of in de late namiddag, als de zee het kalmst is en de kleuren in de grotten op hun mooist;
• Combineren: op de terugweg is de Adriatische kust tussen Castro en Santa Cesarea Terme een van de meest spectaculaire van Salento — grotten, kliffen en uitzichtpunten bij elke bocht.

Vanuit de masseria

Leuca is het "lange" uitstapje van je verblijf: ongeveer een uur rijden vanaf Carpignano Salentino, perfect als etappe op dag 6 van onze route. Je vertrekt op je gemak, luncht aan zee en rijdt na zonsondergang terug: de mooiste manier om afscheid te nemen van het punt waar Salento — en Italië — in het blauw verdwijnen.